ONE HUNDRED TEARS and more

   Εδώ και λίγο καιρό, κάποιοι φίλοι, μέσω του facebook μου ζήτησαν (όχι μόνο εμένα, αλλά και πολλούς ακόμη) να αναφέρω τα 10 ή 20 αγαπημένα μου άλμπουμ όλων των εποχών. Αυτά τα άλμπουμ που έμειναν μαζί μου για πολύ καιρό και είναι (το καθένα για κάποιο λόγο που έχει να κάνει με προσωπικές εμπειρίες και προτιμήσεις) τα δικά μου αγαπημένα. Το σίγουρο είναι ότι σε καμμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να διαλέξω μονάχα 10 ή 20 δίσκους, μια που στη ζωή μου άκουσα και απέκτησα πολύ περισσότερους! Ακολουθεί, λοιπόν, μια λίστα με τους 100 αγαπημένους μου δίσκους και 100 επιπλέον τραγούδια που δεν συμπεριλαμβάνονται σε κάποιον απ' τους δίσκους αυτούς. Δεν θα έμπαινα σ' αυτή τη διαδικασία, αλλά θεωρώ ότι είναι αγένεια να σου ζητούν οι φίλοι σου να κάνεις κάτι (οτιδήποτε) κι εσύ να τους αγνοείς.

   It's been a while now that some friends, via facebook, asked me (not just me) to mention my 10 or 20 favourite albums of all-time. The albums that stayed with me for a long time and are my favourites. One thing for sure, i couldn't choose just 10 or 20 albums cause i have listened and purchased much more! So, a list with my 100 favourite albums, plus 100 more songs not featured in any of the listed albums, follows. I wouldn't have done this, but i think it's rude to ignore your friends when they ask you to do something (anything) for them.

ONE HUNDRED TEARS

1. THE GUN CLUB - Miami (1982)
2. MAGAZINE - Secondhand Daylight (1979)
3. AERIAL FX - Watching The Dance (1982)
4. V/A - Urgh! A Music War (1981)
5. SHRIEKBACK - Oil And Gold (1985)
6. THE CLASH - The Clash (1977)
7. THE DANCING DID - And Did Those Feet (1982)
8. MEAT PUPPETS - Up On The Sun (1985)
9. WIPERS - Youth Of America (1981)
10. V/A - Rock 80's Vol.3 (1981)
11. JAPAN - Oil On Canvas (1983)
12. THE FALL - Live At Witch Trials (1978)
13. THE CHAMELEONS - Script Of A Bridge (1983)
14. DEATH IN JUNE - Nada! (1985)
15. FIELDS OF THE NEPHILIM - Earth Inferno (1990)
16. ECHO & THE BUNNYMEN - Heaven Up Here (1981)
17. GANG OF FOUR - Entertainment! (1979)
18. MODERN ENGLISH - Mesh And Lace (1981)
19. SAD LOVERS & GIANTS - Feeding The Flame (1984)
20. SIOUXSIE & THE BANSHEES - Nocturne (1983)
21. THE SOUND - From The Lions Mouth (1981)
22. TUXEDOMOON - Desire (1981)
23. ULTRAVOX - Systems Of Romance (1978)
24. WAH! - The Way We Wah! (1984)
25. WIRE - 154 (1980)
26. EYELESS IN GAZA - Caught In Flux (1981)
27. ZOUNDS - The Curse Of Zounds (1980)
28. BAUHAUS - Press The Eject And Give Me The Tape (1982)
29. CLAN OF XYMOX - Medusa (1986)
30. THE CURE - Pornography (1982)
31. THE DANSE SOCIETY - The Seduction (1982)
32. KILLING JOKE - Night Time (1985)
33. PUBLIC IMAGE LTD - First Issue (1978)
34. POSITIVE NOISE - Heart Of Darkness (1981)
35. THE SISTERS OF MERCY - First And Last And Always (1985)
36. THE BIRTHDAY PARTY - Prayers On Fire (1981)
37. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ/ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΦΕΤΣΑΣ - Στο Δρόμο (1981)
38. VIRGIN PRUNES - If I Die, I Die (1982)
39. THE CURE - Faith (1981)
40. EINSTURZENDE NEUBAUTEN - 1/2 Mensch (1985)
41. GREG SAGE - Straight Ahead (1985)
42. THE JAM - Snap! (1983)
43. MOOD SIX - The Difference Is... (1986)
44. PSYCHIC TV - Force The Hand Of Chance (1982)
45. SUEDE - Dog Man Star (1994)
46. SUICIDE - Suicide (1977)
47. THEATRE OF HATE - West World (1982)
48. DAVID BOWIE - The Rise And Fall Of Ziggy Stardust... (1972)
49. THE ASSOCIATES - The Affectionate Punch (1981)
50. DEVO - Q: Are We Not Men? A: We Are Devo (1978)
51. HUSKER DU - Zen Arcade (1983)
52. NO TREND - A Dozen Dead Roses (1985)
53. WASTED YOUTH - Wild And Wandering (1981)
54. THE HEART THROBS - Cleopatra Grip (1990)
55. JOY DIVISION - Closer (1980)
56. NAKED PREY - Under The Blue Marlin (1986)
57. THE RUTS - The Crack (1979)
58. ALAN VEGA - Saturn Strip (1983)
59. THE GUN CLUB - Fire Of Love (1981)
60. HUSKER DU - New Day Rising (1985)
61. SIMPLE MINDS - New Gold Dream (1982)
62. CLINIC - Visitations (2006)
63. V/A - Your Secret's Safe With Us (1982)
64. CURRENT 93 & HOH - Island (1991)
65. NORMIL HAWAIIANS - More Wealth Than Money (1982)
66. SAVAGE REPUBLIC - Tragic Figures (1982)
67. SONIC YOUTH - Daydream Nation (1988)
68. STEVE MIRO & THE EYES - Rude Instrusions (1980)
69. THE DREAM SYNDICATE - Ghost Stories (1988)
70. THE FUZZTONES - Lysergic Emanations (1985)
71. GIANT SAND - Ballad Of A Thin Line Man (1986)
72. THIN LIZZY - Live Life (1983)
73. DURAN DURAN - Duran Duran (1981)
74. WIPERS - Is This Real? (1980)
75. THE BEATLES - Abbey Road (1970)
76. THE CRAMPS - Off The Bone (1983)
77. THE BAND OF HOLY JOY - More Tales From The City (1987)
78. THE DAMNED - Machine Gun Etiquette (1979)
79. DAVID SYLVIAN - Brilliant Trees (1984)
80. RADIO BIRDMAN - Radios Appear (1977)
81. MECANO - Retitled (1980)
82. ANNE CLARK - RSVP (1988)
83. AGENT ORANGE - Living In Darkness (1981)
84. CAN - Soon Over Babaluma (1974)
85. BIG BLACK - Atomizer (1986)
86. NIRVANA - Nevermind (1991)
87. TALKING HEADS - Fear Of Music (1979)
88. UZI - Sleep Asylum (1986)
89. ΕΚΤΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ - Εκτός Ελέγχου (1992)
90. OPAL - Happy Nightmare Baby (1987)
91. LOUIS TILLETT - Letters To A Dream (1992)
92. PARADISE LOST - Draconian Times (1995)
93. THE CULT - Electric (1986)
94. LA DUSSELDORF - La Dusseldorf (1976)
95. LOVE - Forever Changes (1968)
96. NEU! - Neu! 75 (1975)
97. DAVID BOWIE - Low (1977)
98. THE ASTRONAUTS - Peter Pan Hits The Suburbs (1981)
99. ROKY ERICKSON - Don't Slander Me (1987)
100. DEAD CAN DANCE - Within The Realm Of A Dying Sun (1987)

   Στο video clip οι Husker Du από εμφάνισή τους στο Λονδίνο παίζουν τα 'New Day Rising' και 'It's Not Funny Anymore'. Ακολουθεί η λίστα με τα αγαπημένα μου τραγούδια που δεν υπάρχουν σε κάποιον από τους εκατό παραπάνω δίσκους...

   Watch the clip with Husker Du performing live in London their songs 'New Day Rising' and 'It's Not Funny Anymore'. This is the list of my favourite songs, not included in any of the albums above...


ONE HUNDRED TEARS MORE

1. THE FIELD MICE - Sensitive (1990)
2. KILLING JOKE - Pssyche (live) (1982)
3. THE NAMES - Discovery (1983)
4. ROMEO VOID - Never Say Never (1982)
5. THE SNAKE CORPS - Science Kills (1985)
6. ULTRAVOX - We Stand Alone (1981)
7. BUSHIDO - Time And Time Again (1988)
8. DARK DAY - No, Nothing, Never (1980)
9. JAPAN - Taking Islands In Africa (1980)
10. KaS PRODUCT - Never Come Back (1982)
11. CHRISTIAN DEATH - Romeo's Distress (1982)
12. THE WAKE - Judas (1982)
13. VIVE LA FETE - Noir Desir (2003)
14. D.A.F. - Der Mussolini (1981)
15. FRONT 242 - Headhunter 2000 (Apoptygma Berzerk remix) (2000)
16. ULTRAVOX - Sleepwalk (1980)
17. THE LAST DANCE - This Tragedy (1995)
18. SOUTH OF NO NORTH - 10000 Eyes (1984)
19. VIRGIN PRUNES - Pagan Lovesong (1982)
20. X-MAL DEUTSCHLAND - Mondlicht (1984)
21. BLACK HEART PROCESSION & SOLBAKKEN - Voiture En Rouge (2004)
22. NITS - Cars & Cars (1992)
23. TALK TALK - Living In Another World (live) (1986)
24. EX & TOM CORA - State Of Shock (1991)
25. SHARP TIES - Memories Don't Last (1982)
26. THE CHAMELEONS - In Shreds (1982)
27. THE PRETENDERS - Precious (1980)
28. SOFT CELL - Heat (1983)
29. THE MOTORS - Love And Loneliness (1980)
30. HOLLY & THE ITALIANS - Miles Away (1981)
31. RAMONES - Havana Affair (1976)
32. ANNIE HOGAN & MARC ALMOND - Burning Boats (1985)
33. THE GUN CLUB - Walking With The Beast (1984)
34. DONNA SUMMER - I Feel Love (12' mix) (1977)
35. ALAN VEGA - Bye Bye Bayou (1980)
36. OTIS REDDING - The Dock Of The Bay (1967)
37. LYDIA LUNCH - Afraid Of Your Company (1982)
38. OUTER CIRCLE - Another Moon (1981)
39. SPHERICAL OBJECTS - I Remember You (1979)
40. THE CURE - Kyoto Song (1985)
41. KILLING JOKE - Are You Receiving? (1979)
42. NOMADS - Where The Wolf Bane Blooms (1984)
43. THE DUBROVNIKS - Like Fire (1988)
44. JULY 14th - Me And My Gun (1984)
45. LIME SPIDERS - Slave Girl (1983)
46. NEW CHRISTS - Born Out Of Time (1984)
47. THE SCIENTISTS - Solid Gold Hell (1984)
48. BUZZCOCKS - Autonomy (1978)
49. CRASS - Poison In A Pretty Pill (1981)
50. DEAD KENNEDYS - California Uber Alles (1980)
51. THE GERMS - Lexicon Devil (1978)
52. THE JAM - Private Hell (1979)
53. MISFITS - London Dungeon (1981)
54. NEW MODEL ARMY - Vengeance (1984)
55. SEX PISTOLS - Bodies (1977)
56. THE STRANGLERS - Hanging Around (1977)
57. VIOLATORS - The Fugitive (1982)
58. X - The Once Over Twice (1981)
59. BLONDIE - Detroit 442 (1978)
60. GREEN ON RED - Hair And Skin (1982)
61. KATE BUSH - Moving (1978)
62. PIXIES - Wave Of Mutilation (1989)
63. SHALLOW REIGN - Paint The Flowers All Black (1987)
64. SPACEMEN 3 - Revolution (1989)
65. THIN WHITE ROPE - Red Sun (1988)
66. THE TIMES - Crushed On You (1988)
67. TRUE WEST - And Then The Rain (1984)
68. THE WEDDING PRESENT - Interstate 5 (2005)
69. THE ROLLING STONES - Gimme Shelter (1968)
70. 16 HORSEPOWER - American Wheeze (1996)
71. MANIC STREET PREACHERS - Prologue To History (2003)
72. GRANDADDY - The Crystal Lake (2000)
73. NO DOUBT - Don't Speak (1995)
74. PULP - Acrylic Afternoons (1994)
75. RIDE - Unfamiliar (1991)
76. THE WALKABOUTS - Grand Theft Auto (1993)
77. WISHBONE ASH - Leaf & Stream (1972)
78. THE CHOCOLATE WATCH BAND - In The Past (1968)
79. THE ELECTRIC PRUNES - I Had Too Much To Dream (Last Night) (1967)
80. JOHN CALE - Captain Hook (live) (1979)
81. JUDAS PRIEST - The Hellion/Electric Eye (1982)
82. PATTI SMITH GROUP - Rock'n'Roll Nigger (1978)
83. ΓΚΟΥΛΑΓΚ - Σαρκοβόρο Αρνί (1985)
84. SLAYER - South Of Heaven (1988)
85. THE BEATLES - Eleanor Rigby (1966)
86. THE CASSANDRA COMPLEX - One Milionth Happy Costumer (1988)
87. ΒLACK SABBATH - Symptom Of The Universe (1975)
88. JEFFERSON AIRPLANE - White Rabbit (1967)
89. IRON MAIDEN - Prowler (1980)
90. ΓΚΡΟΒΕΡ - Σ' Αυτή Την Πόλη (1984)
91. SCORPIONS - Polar Nights (live) (1978)
92. GIL-SCOTT HERON - The Revolution Will Not Be Televised (1974)
93. 22-20's - Shoot Your Gun (2004)
94. HUMBLE PIE - I Don't Need No Doctor (live) (1971)
95. DEF LEPPARD - Switch 625 (1981)
96. MOTORHEAD - Motorhead (live) (1981)
97. PINK FLOYD - Echoes (1971)
98. THE AU PAIRS - Diet (1981)
99. KASABIAN - Ovary Stripe (2004)
100. ROXY MUSIC - A Song For Europe (1973)

   

   Στο video clip οι βελγοι Kas Product σε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από την εποχή του new wave. Eλπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα μέσα από αυτό το ιστολόγιο...

   Watch the video clip with Belgian minimal synth duo Kas Product in one of my favourite song from the new wave era. Hope that there will be a new post in this blog very soon...

BOB CASALE (DEVO) 1952 - 2014

   Δυστυχώς, δεν είναι κάποιο ευχάριστο γεγονός που με αναγκάζει να γράψω ξανά σ' αυτό το ιστολόγιο. Είναι η πληροφορία ότι ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Devo, το απόλυτο new wave συγκρότημα δηλαδή, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 61 ετών...

   O Robert Edward Casale Jr, είχε γεννηθεί στις 14 Ιουλίου του 1952 στην πόλη Kent της πολιτείας Ohio και μεγάλωσε στο Akron. Σπούδασε ακτινολόγος αλλά τα παράτησε πολύ γρήγορα για να ακολουθήσει τον αδελφό του Gerald στη δημιουργία των Devo το 1972. Για τους Devo διέλυσε και το γάμο του (είχε 'προλάβει' να παντρευτεί στα 19 του) αφού οι περιοδείες και οι συνεχείς υποχρεώσεις του group δεν του άφηναν χρόνο για να μπορέσει να παίξει το ρόλο του οικογενειάρχη.

   Στους Devo έπαιζε κιθάρα, μπάσο και πλήκτρα, ενώ έκανε και δεύτερα φωνητικά σε πολλές από τις ηχογραφήσεις τους. Σε αρκετές περιπτώσεις έκανε και τον τεχνικό ήχου, μια που ήταν πολύ καλός σ' αυτό τον τομέα. Ήταν εκεί σε όλους τους δίσκους του συγκροτήματος, από το ντεμπούτο τους 'Q: Are We Not Men? A: We Are Devo' (1978) μέχρι και το πρόσφατο 'Something For Everybody' (2010).

   Μετά την πρώτη διάλυση των Devo, το 1991, ο Bob παντρεύτηκε ξανά και με τη σύζυγό του Lisa, απέκτησαν μια κόρη κι ένα γιο. Εκτός από τους Devo, o Bob συνεργάστηκε με το σχήμα Mutato Muzika, συνοδεύοντάς τους σε ζωντανές εμφανίσεις.

   Όλα αυτά τα χρόνια, σαν μέλος των Devo, o Bob Casale άφησε τα φώτα της δημοσιότητας να πέσουν πάνω στον αδελφό του και τον τραγουδιστή Mark Mothersbaugh, όμως όλοι όσοι αγάπησαν το σχήμα αυτό, γνωρίζουν πόσο σημαντικός ήταν και τι πρόσφερε με την παρουσία του.

   Έφυγε από κοντά μας στις 17 Φεβρουαρίου από καρδιακή ανεπάρκεια. Για εμάς τους λίγους που μεγαλώσαμε με τη μουσική των Devo, για εμάς που αγαπήσαμε την αισθητική τους και λατρέψαμε τη στάση ζωής τους, ο Bob θα είναι πάντα εδώ, μαζί μας...

Devo's best moments:

1. 'Uncontrollable Urge'

2. 'Gut Feeling/(Slap Your Mammy)'

3. 'Mongoloid'

4. 'The Day My Baby Gave Me A Surprise'

5. 'Girl U Want'

6. 'Freedom Of Choice'

7. 'Going Under'

8. 'Jerkin' Back 'n' Forth'

9. 'Whip It'

10. 'Be Stiff'

2013 IN POP & ROCK MUSIC

   Πέρασε ξανά πολύς καιρός από την τελευταία ανάρτηση σ' αυτό το ιστολόγιο. Εξάλλου οι αναρτήσεις μέσα στο 2013 ήταν ελάχιστες. Δεν είχα χρόνο και καθαρό μυαλό για τέτοια πράγματα. Ούτε και τώρα έχω πολύ χρόνο, αλλά μια μικρή ανασκόπηση της χρονιάς που έφυγε επιβάλλεται! Μια χρονιά που έφερε πολλές και μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Μια χρονιά που ξεκίνησε με μια τεράστια απογοήτευση, την οποία ακολούθησαν απίστευτες αποφάσεις και πράξεις που θα με ακολουθούν για πάντα. Το 2014 με βρίσκει σε άλλη χώρα, σε νέο περιβάλλον και με νέα σχέδια και όνειρα. Εύχομαι για όλους το καλύτερο από καρδιάς και ελπίζω να με συγχωρέσετε γι' αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω για μερικούς από τους ήρωές σας...

   Αναμφισβήτητα, η χειρότερη είδηση στο χώρο της μουσικής ήταν ο χαμός του Lou Reed. Ένας πολύ ιδιαίτερος, ξεχωριστός καλλιτέχνης, που με τους Velvet Underground καθιέρωσε την αισθητική της παρακμής και του περιθώριου και στην προσωπική του πορεία ήταν αρκετές φορές απρόβλεπτος και φρόντιζε οι κυκλοφορίες του να έχουν πολύ υψηλά στάνταρ.
   Δυστυχώς, όμως, πέρα από τον Lou Reed, το 2013 έφυγαν από κοντά μας κι άλλοι σημαντικοί (ή και ασήμαντοι για κάποιους) μουσικοί. Πρόσφατα ο νεότατος Benjamin Curtis (Tripping Daisy, Secret Machines, School Of Seven Bells), ο πολωνός Wojciech Kilar (γνωστός από τη μουσική που έγραψε για τις ταινίες Briam Stoker's Dracula και The Pianist), o σπουδαίος jazz μουσικός Yousef Lateef και ο reggae τραγουδιστής Junior Murvin (γνωστός από το 'Police And Thieves' που διασκεύασαν οι Clash).

   Έφυγαν από κοντά μας επίσης, οι Richard Coughlan (drummer στους Caravan), o Sir John Taverner (ιδιαίτερα γνωστός συνθέτης κλασικής μουσικής), ο Chico Hamilton (jazz drummer), o Dick Dodd (μέλος των Standells και των Bel-Airs), o Philip Chevron (μέλος των Pogues και νωρίτερα των Radiators From Space), ο τραγουδιστής Noel Harrison ('The Windmills Of Your Mind'), ο Gypie Mayo (κιθαρίστας των Dr.Feelgood και πρώην Yardbirds), o Pete Haycock (κιθάρα στους Climax Blues Band), ο κιθαρίστας και συνθέτης Jackie Lomax, o Lindsay Cooper των Henry Cow και Comus.

   Τέλος, θα θυμόμαστε τους Pat Fear (μέλος των White Flag), Jon Brookes (drummer των Charlatans), την πολύ επιτυχημένη κάποτε Eydie Gorme ('Blame It On The Bossa Nova'), τον μοναδικό κιθαρίστα και συνθέτη J.J.Cale, τον Alan Myers (drummer των Devo), τον Trevor Bolder (Uriah Heep), τον Ray Manzarek (όλοι ξέρουμε ποιός ήταν αυτός, νομίζω), τον Alan O' Day (ακούστε το 'Undercover Angel' κάποια στιγμή αν δεν το γνωρίζετε), τον Jeff Hanneman των Slayer, τον Richie Havens (τον ξέρουμε κι αυτόν όλοι μάλλον), την Chrissy Amphlett των Divinyls, τον Cordell Mosson των Funkadelic, των Chi Cheng των Deftones, τον Jason Molina των Songs: Ohia, τον Clive Burr των Iron Maiden, τον Peter Banks των Yes, τον τεράστιο Alvin Lee (Ten Years After), τον Dan Toler των Allman Brothers, τον Tony Sheridan (ήταν μαζί με τους Beatles στο ξεκίνημά τους), τον μεγάλο της jazz Donald Byrd, τον υπέροχο Reg Presley των Troggs, τον Leroy Bonner των Ohio Players και την τραγουδίστρια Patti Page (με μεγάλες επιτυχίες στη δεκαετία του '50).
   Πάμε τώρα να δούμε και τι μας έδωσε το 2013 όσον αφορά τις κυκλοφορίες δίσκων. Αντίθετα με την ανασκόπηση του 2012, όπου σχολίασα κάποιες κυκλοφορίες από διάφορα μουσικά είδη μέσα σε παραγράφους, φέτος διάλεξα να χωρίσω τις κυκλοφορίες της χρονιάς σε λίστες. Οι απόψεις, το καταλαβαίνετε πιστεύω, είναι αποκλειστικά δικές μου και δέχομαι από οποιονδήποτε να έχει διαφορετική γνώμη και να με χλευάσει γι αυτά που γράφω και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη μουσική και το marketing γύρω από αυτήν. Εξάλλου, οι περισσότεροι φίλοι και γνωστοί μου είστε άνθρωποι που ασχολείστε με τη μουσική με παθιασμένο τρόπο. Κάποιοι είστε και επαγγελματίες του χώρου (DJ's, ραδιοφωνικοί παραγωγοί ή εκφωνητές, αρθρογράφοι, ιδιοκτήτες εταιριών δίσκων ή δισκοπωλείων κτλ), οπότε είναι φυσιολογικό να έχετε τις δικές σας απόψεις. Οι δικές μου όμως είναι αυτές...


ΟΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΟΥ 2013 (από αυτούς που ψήφισαν μουσικά έντυπα και δισκοκριτικοί)

1. DAFT PUNK - Random Access Memories
... γιατί αν κάποιος μας πει ότι ακούει Kool & The Gang και γουστάρει, τον αποκαλούμε 'τελειωμένο καρεκλά', 'απομεινάρι των 80's' και 'κάνγκουρα'. Το 'Get Lucky' όμως (που είναι σαν να ακούς Kool & The Gang, αλλά 'άκυρο' γιατί ήρθε είκοσι χρόνια αργότερα) είναι κομψοτέχνημα ε; Για γέλια ο δίσκος, ούτε καν για χαβαλέ...
2. NICK CAVE & THE BAD SEEDS - Push The Sky Away
... κάτι σαν είδωλο στην Ελλάδα εδώ και είκοσι (και βάλε) χρόνια ο Cave, που έχει να κάνει κάτι πραγματικά αξιόλογο από το 1994. Τα ίδια και τα ίδια, με μερικές χιλιάδες τρίχες λιγότερες. Ιστορίες χιλιοειπωμένες, μουσικό χαλί το ίδιο κι απαράλλαχτο και νά'χαμε να λέγαμε. Η εμμονή μερικών στον Cave μου θυμίζει τις εποχές που 'κράζαμε' τους 'παλιοροκάδες' γιατί έχουν κολλήσει στους Deep Purple και τους Led Zeppelin και δεν πάνε 'μπροστά'!!! Οι ίδιοι που τους 'κράζαμε', είμαστε οι ίδιοι που ακούμε (και προσκυνάμε) τον Cave εδώ και είκοσι χρόνια...
3. BILL CALLAHAN - Dream River
... ή αλλιώς, 'ο μεγάλος ύπνος'... Πολύ ωραίο το 'Javelin Unlanding' αλλά εντάξει, παιδιά, για να ακούσεις αυτό το άλμπουμ ολόκληρο χρειάζεσαι αμφεταμίνες και κάποιον να σου ρίχνει χαστούκια λίγο πριν τελειώσει το κάθε τραγούδι για να ξυπνήσεις και ν΄ ακούσεις το επόμενο απ' την αρχή.
4. ΜAZZY STAR - Seasons Of Your Day
... ήταν που ήταν μανιοκαταθλιπτική χωρίς λόγο και αιτία η ομορφούλα, είχε τουλάχιστον την καλοσύνη να αποσυρθεί κάποια χρόνια και να σπαράζει (αν σπαράζει, γιατί εγώ νομίζω στα κανονικά της μια χαρά είναι, απλά το παίζει 'στενοχώρια') μονάχη της για τα αισθηματικά της θέματα. Έπρεπε να επιστρέψει μετά από τόσο καιρό, να μας θυμίσει ότι παρόλο που έγινε ολόκληρη γυναίκα, τα ψυχολογικά της τα έχει ακόμη; Άσε μας κουκλίτσα μου...
5. JAMES BLAKE - Overgrown
... ατελείωτη μίρλα, μονότονο εκνευριστικό ψιθύρισμα και μια 'έντεχνη' μελαγχολία που απευθύνεται σε πολύ 'ψαγμένο' ακροατήριο του alternative ηλεκτρονικού χώρου (αν υπάρχει κάτι τέτοιο). Ο λόγος που του δώσανε αυτού του παρλαπίπα Mercury Prize, απλός και κατανοητός. Η μουσική βιομηχανία της Αγγλίας έχει πάντα ανάγκη να παράγει και να προωθεί νέους 'διαφορετικούς' stars (οι pop stars πουλάνε και 'παράγονται' πιο εύκολα). Να δείτε που θα είναι και τι θα κάνει σε λίγα χρόνια αυτός ο τύπος. Και πόσα λεφτά θα έχει βγάλει (που ήδη έχει κονομήσει αρκετά)...
6. ΑTOMS FOR PEACE - Amok
... εντάξει, ένα τραγούδι μου άρεσε, δε λέω, αλλά ΑΥΤΟ το παπαρολόγημα στους δίσκους της χρονιάς ρε παιδιά; Είμαστε με τα καλά μας; Η κλάψα του Thom Yorke στα σόλο του πιo υποφερτή ήταν! Δεν είμαι κατά του πειραματισμού και του εναλλακτικού (ίσα ίσα) αλλά άλλο να σε βγάζει εκεί αυτό που κάνεις κι άλλο να κάνεις επιτηδευμένα κάτι για να βγεις εκεί. 'Ψαγμενιά' για το 'ψάξιμο' λέγεται αυτό...
7. VAMPIRE WEEKEND - Modern Vampires Of The City
... εδώ παραδίνομαι απλά... Αν σου αρέσει αυτή η φωνή και πιστεύεις ότι αυτός ο τύπος είναι τραγουδιστής και δε σε δουλεύει, και αν σου αρέσει αυτό το 'περίπου' indie pop/rock (που μόνο κάποιος που βαρέθηκε για μερικές ώρες την Beyonce και θέλει να ακούσει και 'καμμιά ροκιά' μπορεί να θεωρήσει rock) τότε δεν υπάρχει ελπίδα. Το τέλος του λεγόμενου indie rock έχει έρθει...
8. KANYE WEST - Yeezus
... και ναι, τέτοιο πρήξιμο ότι κάποιος καλλιτέχνης είναι 'ποιοτικός' δεν έχω φάει ποτέ ξανά για κανέναν άλλον εκτός απ' αυτόν τον αστείο τύπο. Να το ξεκαθαρίσω (μήπως και υπάρξει κανείς και θέλει να το συζητήσουμε) μια και καλή: Αυτό το πράγμα δεν είναι μουσική! Είναι κάτι που μοιάζει με μουσική. Εντάξει; Και, ναι... Δεν μου αρέσει το hip-hop και δεν με πείθετε ούτε με καλάσνικοφ, μετά από τόσα και τόσα 'ποιοτικά' hip-hop δισκάκια που έχω ακούσει.
9. THE NATIONAL - Trouble Will Find Me
... όπου ο hipster, παρέα με τον 'ψαγμένο' alternative μουσικόφιλο, με τις ευλογίες του Mojo και του Uncut, βρήκανε το κοινό τους σημείο... Τουτέστιν, ένα άνευρο, βαρετό και κλαψιάρικο συγκρότημα στον χειρότερο δίσκο που έβγαλε ποτέ... Δεν κατάφερα να τον ακούσω τρίτη φορά, συγνώμη (και μη μου πει κανείς ότι θέλει ακούσματα ο δίσκος... δεν μπορώ να κάνω τον ήρωα σ' αυτή την ηλικία...)
10. BOARDS OF CANADA - Tomorrow's Harvest
... Vangelis δεν ακούμε (που είναι και μουσικαράς κι έχει βγάλει και μερικούς καλούς δίσκους) γιατί είναι 'ανεύρος μωρέ' και γράφει 'μουσική για ασανσέρ', αλλά αυτό μας αρέσει... Είναι 'προχωρημένη ηλεκτρονική μουσική' βλέπεις... Ε ρε Θεέ...


ΟΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ 2013

1. THE BLACK ANGELS - Indigo Meadow
Κρίμα γιατί μου άρεσαν στο ξεκίνημά τους και μέχρι ενός σημείου. Ο πρόσφατος δίσκος τους είναι ότι χειρότερο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Καμία έκπληξη, τίποτα καινούργιο. Ψυχεδέλεια για την ψυχεδέλεια, επειδή είμαστε ψυχεδελικοί...
2. WOODEN SHJIPS - Back To Land
Τα ίδια ισχύουν και για τους Wooden Shjips που μου αρέσουν, αλλά ο δικός τους δίσκος είναι πολύ χειρότερος κι απ' αυτόν των Black Angels. Αδιάφορες συνθέσεις, πιο pop και συμβατικές απ' ότι με είχαν συνηθίσει, τον βαρέθηκα τον δίσκο στο τρίτο άκουσμα.
3. NEW MODEL ARMY - Between Dog And Wolf
Κατανοώ την ανάγκη τους να κάνουν κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν έχουν ξανακάνει, να ξεφύγουν βρε αδελφέ από τα στερεότυπα του punk rock, αλλά από το punk στους Pink Floyd δεν πας έτσι κατευθείαν, να με συγχωρείτε...
4. MY BLOODY VALENTIBE - mbv
Γιατί έπρεπε να βγάλει δίσκο τώρα ο τύπος, ειλικρινά δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Κι εντάξει, δικαίωμα του, δε λέω, ποιός είμαι εγώ που θα του πει πότε και αν θα βγάλει δίσκο. Δικαίωμά μου όμως να μη μου αρέσει καθόλου. Μα καθόλου...
5. ARCADE FIRE - Reflektor
Πολύ καλό το τραγούδι του τίτλου, αλλά ο υπόλοιπος δίσκος είναι για το ανάθεμα. Με το ζόρι να μου άρεσε ένα ακόμη τραγούδι. Κι ούτε καν θυμάμαι ποιό είναι. Πέρασαν σε άλλο ακροατήριο με το 'Reflektor' τα παιδιά και ίσως και αυτό να ήθελαν. Τους μεγάλους συναυλιακούς χώρους, την υπερ-διαφήμιση και τη γκλαμουριά, αλλά εγώ τους προτιμούσα όπως ήταν πριν. Πειράζει;
6. ARCTIC MONKEYS - AM
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα και μεγάλες προσδοκίες απ' αυτούς μετά από το μέτριο 'Suck It And See' αλλά, ναι, περίμενα κάτι καλύτερο απ' αυτή την αστεία soap rock μουσική που έφτιαξαν για τον πρόσφατο δίσκο τους. Μεγάλη επιτυχία κι αυτοί πάντως. Όλο το Λονδίνο γεμάτο με το εξώφυλλο του δίσκου τους είναι...
7. MANIC STREET PREACHERS - Rewind The Film
Προσωπική αδυναμία ήταν κι αυτοί, γι' αυτό τους έβαλα σ' αυτή τη λίστα. Επειδή είχα την ελπίδα για κάτι καλό. Αλλά μάταια τελικά. Έχει δύο καλά τραγούδια ο δίσκος, αλλά δε σώζεται η παρτίδα (και η πατρίδα...)
8. PEARL JAM - Lightning Bolt
Καλή η Merenda αλλά πρόσφατα ανακάλυψα το Cadbury και την ξέχασα. Κι όταν την ξαναδοκίμασα δεν μου άρεσε τόσο πια. Και οι Pearl Jam είναι καλοί όσο θέλεις να ακούς αυτό που έμαθες απ' αυτούς. Όταν δοκιμάσεις κάτι άλλο και σου αρέσει πιο πολύ, δύσκολα ξαναγυρνάς στα ίδια.
9. QUEENS OF THE STONE AGE - ...Like Clockwork
Εξαιρετικό το 'I Sat By The Ocean' και ένα δυο ακόμη, αλλά όχι αυτό που περίμενα. Τους έχω για καλό συγκρότημα, βλέπεις. Καλύτερο απ' ότι δείχνουν να είναι και σ' αυτόν και στον προηγούμενο δίσκο τους.
10. DAVID BOWIE - The Next Day
To συζητούσα με ένα φίλο πρόσφατα και, ναι, τελικά είχε δίκιο. Απογοήτευση είναι κι αυτό. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι ο David Bowie ρε φίλε και σε κρίνω γι' αυτό που είσαι. Και δεν είναι δυνατόν να βγάζεις δίσκο μετά από τόσα χρόνια και το μόνο τραγούδι που θυμάμαι έντονα απ' το δίσκο σου είναι ένα remix του James Murphy ('Love Is Lost')... Όχι, δεν το δέχομαι...


ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΑΝ (για να κράξετε κι εσείς εμένα)

1. TOY - Join The Dots
Έτσι επειδή το alternative rock που παίζουν έχει στοιχεία kraut rock και μ' αρέσει! Ο πρώτος τους δίσκος ήταν καλύτερος αλλά έτσι γίνεται. Και των Jam και των Clash οι δεύτεροι δίσκοι ήταν κατώτεροι απ' τους πρώτους...
2. DARKSIDE - Psychic
Ο Nicolas Jaar παίζει rock και κλείνει στόματα. Ένα απ' αυτά και το δικό μου που τον έκραζα από τη πρώτη στιγμή που τον άκουσα. Ελάχιστοι 'ροκάδες' έβγαλαν τέτοιο συναίσθημα φέτος.
3. CULTS - Static
Indie pop rock με γυναικεία φωνητικά και μελαγχολικά (αλλά όχι υποτονικά) τραγούδια. Μου θύμισαν τις όμορφες εποχές των Heart Throbs!
4. NEW WAR - New War
Nαι, είναι του 2012, ναι, το ανακαλύψατε πριν από μένα, ναι, άργησα να το ακούσω, τώρα το έμαθα, ναι είμαι πολύ πίσω και, ναι, δεν με νοιάζει...
5. SOVIET SOVIET - Fate
Post punk ιταλικό μεγαλείο. Κλαίω όταν ακούω αυτό τον ήχο. 'Ετσι απλά.
6. SAVAGES - Silence Yourself
Σαν να ακούς Siouxsie στα πρώτα της είναι, αλλά μ' αρέσει, δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Μπινελικιάστε με όσο θέλετε. Τις είδα και live και δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό, αλλά ο δίσκος τους εξακολουθεί να μου αρέσει.
7. HOLOGRAMS - Forever
Post Punk σουηδικό μεγαλείο. Κλαίω όταν ακούω αυτό τον ήχο. Έτσι απλά.
8. CROCODILES - Crimes Of Passion
Ο καλύτερος κιθαριστικός alternative rock δίσκος του 2013. Αν είναι άλλος, θα ήθελα να το ξέρω, παρακαλώ...
9. GOLDFRAPP - Tales Of Us
Ναι, είναι κλαψιάρικος ο δίσκος, αλλά η κυρία δεν βγάζει κλαψιάρικους δίσκους από στυλ. Το κάνει όταν της 'βγαίνει', κάθε δέκα χρόνια. Δεν είναι Hope Sandoval, δηλαδή, και είναι εμφανές. Μαγικό άλμπουμ. Έρωτας.
10. THE KNIFE - Shaking The Habitual
Φυσικά και είναι πειραματισμός και αβαντγκαρντίλα, φυσικά και είναι δυσκολότατο άκουσμα. Όμως... όμως... Οι Knife πριν φτάσουν σ' αυτό το στάδιο, πέρασαν κι απ' την pop μουσική και τα κατάφεραν εξίσου καλά. Οπότε, κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι είναι επιτηδευμένα περίεργοι στον ήχο τους, έτσι; Ίσως ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς.
11. MARK LANEGAN - Imitations
Μίζερος, επαναλαμβανόμενος σε φάσεις, τραγουδάει πάντα με τον ίδιο τρόπο, όμως ξέρει να διαλέγει τα κατάλληλα τραγούδια όταν είναι να κάνει διασκευές. Και μερικά τα λέει και καλύτερα απ' ότι ήταν. Όπως αυτό του Sinatra κι εκείνο του Andy Williams. Όχι, το 'Autumn Leaves' δεν μου άρεσε. Έχει και καλύτερες εκτελέσεις και δεν του πάει...
12. LEE RANALDO & THE DUST - Last Night On Earth
Καλύτερο κι από Sonic Youth...!!! Όχι, εντάξει, καλύτερο δεν είναι, αλλά είναι δισκάρα.
13. TEMPLES - Sun Structures
Αυτή είναι ωραία ψυχεδέλεια. Θυμίζει δεκαετία 60, έχει μια pop αισθητική, έχει όμορφη και καθαρή παραγωγή, είναι ορεξάτα τα παιδιά. Φαντάζομαι ότι μετά από δυο τρεις δίσκους θα τους βαρεθώ, αλλά μέχρι να πάμε εκεί έχουμε ακόμη...
14. CLINIC - Free Reign II
Επαναλαμβάνουν το δίσκο που κυκλοφόρησαν ένα χρόνο νωρίτερα, παίζοντας τα τραγούδια διαφορετικά. Γιατί μπορούν. Γιατί είναι και πάλι καλοί και με τα ίδια τραγούδια. Γιατί είναι πολύ πιο μπροστά από τους άλλους.
15. NERVOSAS - Nervosas
Το καλύτερο punk της χρονιάς!
16. THE DEFECTS - Politikophobia
Το δεύτερο καλύτερο punk της χρονιάς (και μια ανέλπιστα καλή επιστροφή μετά από πολλά χρόνια).
17. THE ICARUS LINE - Slave Vows
Ο καλύτερος rock δίσκος του 2013. Kανένας δεν τον άκουσε, κανένας δεν του έδωσε σημασία, κανένας δεν τον εκτίμησε αυτόν τον δυναμίτη. Όλοι τους Pearl Jam περίμεναν.
18. THE FALL - The Remainderer EP
Γιατί είναι Fall. Και οι Fall είναι το καλύτερο συγκρότημα του κόσμου.
19. PINKUNOIZU - The Drop
Πολύ ωραίος δίσκος. Kraut, electronic, alternative, rock, dream pop... Απ' όλα τα καλά σε σωστές δόσεις.
20. ZOLA JESUS - Versions
Γυμνές εκτελέσεις παλαιότερων τραγουδιών της με κουαρτέτο εγχόρδων υπό τη διεύθυνση του τιτανομέγιστου Foetus...

Για το τέλος μερικές επιπλέον προτάσεις και διαπιστώσεις...
1. Πάρα πολύ καλό το mini album 'Ιntroduction To A Dream' των Remain In Light από τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για πρώην μέλη των Grimes και Fear Condition, ενώ την παραγωγή έχει κάνει ο Ασκληπιός (Tρύπες, Mushrooms) και στα φωνητικά συμμετέχει η φίλη και DJ Γιώτα.
2. Τρισάθλιο το live album των Muse στη Ρώμη, ενώ αντίθετα (μη γελάσετε, σοβαρά μιλάω - καλά εντάξει, αν θέλετε γελάστε, δεν πειράζει) μου άρεσε αρκετά το MTV Unplugged των Scorpions στην Αθήνα!!!
3. Μετριότατοι οι δίσκοι που κυκλοφόρησαν οι Franz Ferdinand, Primal Scream, Moby, Anna Calvi, Pixies, Miles Kane, Mesh, Delphic, Bloc Party, The Strokes, Yeah Yeah Yeahs, Sigur Ros, ενώ λίγο καλύτεροι ήταν οι Midlake στο 'Antiphon' και οι Suede στο 'Bloodsports'.
4. Απλά απαράδεκτοι οι δίσκοι των Depeche Mode, Pet Shop Boys, Iggy & The Stooges, Placebo, Black Sabbath, Editors και HIM (καλά, απ' τους τελευταίους έχει χαθεί η ελπίδα εδώ και χρόνια, οπότε δεν είναι έκπληξη...).
5. Συμπαθητικοί, χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο οι δίσκοι των My Chemical Romance, Chelsea Wolfe, Agnes Obel, Billy Joe Armstrong & Norah Jones (διασκεύασαν εξ ολοκλήρου ένα δίσκο των Everly Brothers με έναν πολύ νοσταλγικό τρόπο), Βody/Head (η Kim Gordon των Sonic Youth), Teho Teardo & Blixa Bargeld, Var ('No One Dances Quite Like My Brothers').
6. Πάρα πολύ καλοί οι δίσκοι του John Grant ('Pale Green Ghosts'), The Future ('Abyss' EP), The Ballet ('I Blame Society'), Miracle ('Mercury').
7. Eπανέκδοση της χρονιάς το φανταστικό (και πανάκριβο) box set 'The Clash Sound System' και η πενταπλή συλλογή 'Scarred To Get Happy'.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! ΚΑΘΕ ΕΥΧΗ ΣΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

HAPPY B-DAY ROBERT SMITH

   Πέρασε καιρός από την τελευταία φορά που ασχολήθηκα με τις αναρτήσεις αυτού του blog. Αυτά που συνέβησαν στη ζωή μου δεν μου άφησαν χώρο και διάθεση για κάτι τέτοιο. Σήμερα, όμως, είναι Κυριακή, υπάρχει κάποιος ελεύθερος χρόνος και, το σημαντικότερο, έχει τα γενέθλια του ένας μουσικός που σημάδεψε και άλλαξε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων (και τη δική μου) τα τελευταία 35 χρόνια. Στο άρθρο που ακολουθεί, αντί για το βιογραφικό του ηγέτη των Cure, παραθέτω κάποιες από τις πολύ σπουδαίες στιγμές της ζωής και της καριέρας του, καθώς και κάποια πράγματα που ίσως κάποιοι δεν γνωρίζουν γι αυτόν...

   1. 1959 April 21: Γεννήθηκε στο Blackpool της Αγγλίας. Το πλήρες όνομά του είναι Robert James Smith και είναι το τρίτο από τα τέσσερα παιδιά της οικογένειας του James Alexander Smith.
   2. 1973 February: Είναι μόλις 14 ετών όταν δημιουργεί ερωτική σχέση με την συμμαθήτριά του Mary Theresa Poole, η οποία θα γίνει μερικά χρόνια αργότερα η μία και μοναδική σύζυγός του.
   3. 1973 Αpril: Η πρώτη εμφάνιση του σχήματος The Obelisk στο Crawley του Sussex. Η μπάντα αποτελείται από τον Smith (πιάνο), τον Michael Dempsey (κιθάρα), τον Laurence Tolhurst (κρουστά), τον Mark Ceccagno (κιθάρα) και τον Alan Hill (μπάσο).
   4. 1976 Christmas: Αποβάλλεται από το St.Wilfrid School μετά από τη δεύτερη μόλις εμφάνιση του συγκροτήματος Malice (η εξέλιξη των Obelisk), λόγω των επεισοδίων που προκλήθηκαν κατά τη διάρκειά της. Παρόλα αυτά, θα τον δεχτούν ξανά, μαζί με ακόμη ένα μέλος του group, τον μετέπειτα συνεργάτη του στους Cure, Michael Dempsey.
   5. 1977 January: Οι Malice μετονομάζονται σε Easy Cure και ο Smith αφήνει το πιάνο για να παίξει κιθάρα. Θα αναλάβει και το ρόλο του τραγουδιστή τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς.
   6. 1978 December: Κυκλοφορεί το πρώτο single των Cure με τίτλο 'Killing An Arab'. To τραγούδι είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο 'Ο Ξένος' του Albert Camus.
   7. 1979 May: Στα ράφια των δισκοπωλείων εμφανίζεται ο πρώτος μεγάλος δίσκος του συγκροτήματος. Έχει τίτλο 'Three Imaginery Boys' και, αντί για τίτλους, τα τραγούδια παρουσιάζονται με εικόνες και φωτογραφίες.
   8. 1979 Αugust 3: Ο Smith γνωρίζεται με τον Steve Severin (μέλος των Siouxsie & The Banshees) σε μια συναυλία των Throbbing Gristle και Cabaret Voltaire. Toν ίδιο μήνα, οι Cure θα περιοδεύσουν μαζί με τους Banshees και κάποιες μέρες μετά το ξεκίνημα της τουρνέ, ο Robert θα αντικαταστήσει τον κιθαρίστα John McKay που εγκατέλειψε ξαφνικά τους Banshees. Μέχρι το τέλος της περιοδείας θα εμφανίζεται κάθε βράδυ και με τα δύο συγκροτήματα.
   9. 1979 December: Κυκλοφορεί στην αγορά το single 'I'm A Cult Hero', μια συνεργασία του με τον μπασίστα Simon Gallup των Magspies κάτω από το όνομα Cult Hero. Ο Gallup σύντομα θα γίνει μέλος των Cure. Φωνητικά στο τραγούδι κάνει ο Frankie Bell, που ήταν ο ταχυδρόμος της γειτονιάς που έμενε τότε ο Smith!
   10. 1980 Αpril 18: Κυκλοφορεί ο δεύτερος μεγάλος δίσκος των Cure με τίτλο 'Seventeen Seconds' ενώ παράλληλα, ο Robert κάνει φωνητικά στο ντεμπούτο άλμπουμ των Associates. Το τραγούδι 'A Forest' θα μπει στο αγγλικό chart (UK No.31 hit single) και θα γίνει η πρώτη επιτυχία του group.
   11. 1981 April 11: Ο τρίτος δίσκος των Cure με τίτλο 'Faith' βρίσκεται στα δισκοπωλεία και λίγες μέρες αργότερα θα μπει στο βρετανικό top-15 των άλμπουμς. Την περίοδο εκείνη, οι Cure γνωρίζονται με το συγκρότημα And Also The Trees, με τους οποίους θα έχουν μια στενή συνεργασία στα επόμενα χρόνια, αφού και ο Smith αλλά και ο Tolhurst θα κάνουν την παραγωγή σε μερικές από τις κυκλοφορίες τους.
   12. 1982 Μay 3: Ο δίσκος 'Pornography', ένας από τους σημαντικότερους της δεκαετίας του '80, είναι έτοιμος να 'σοκάρει' το μουσικόφιλο κοινό της εποχής με την ωμότητα που παρουσιάζει μια σειρά από συναισθήματα και εσωτερικές ανησυχίες. Η εταιρία τους φοβάται ότι ο δίσκος δεν θα 'προχωρήσει' εμπορικά, αλλά το 'Pornography' θα γίνει UK No.8 LP μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
   13. 1982 Αugust: Το περιοδικό Flexipop δίνει δωρεάν στους αναγνώστες του ένα flexi single των Cure με τίτλο 'Lament'. Στην ηχογράφηση συμμετείχαν μόνο ο Smith και ο Severin των Banshees. Ένα χρόνο μετά, θα εμφανιστεί και το (μοναδικό μέχρι σήμερα) άλμπουμ των Glove, ένας ψυχεδελικός δίσκος που δημιούργησαν μαζί ο frontman των Cure και ο Severin. O τίτλος του ήταν 'Blue Sunshine'.
   14. 1983 September 30: Το single 'The Love Cats' γίνεται το πρώτο βρετανικό top-10 hit single του σχήματος, αφού φτάνει μέχρι και το Νο.7 του chart.
   15. 1983 Νοvember: Ο Smith αντικαθιστά τον κιθαρίστα John McGeogh στην περιοδεία των Siouxsie & The Banshees. Θα συμμετέχει στο single 'Dear Prudence' (UK No.3 hit single) και στις ζωντανές ηχογραφήσεις/βιντεοσκοπήσεις που θα κυκλοφορήσουν με τον τίτλο 'Nocturne' σε διπλό δίσκο και VHS. Την ίδια περίοδο, θα συνθέσει μαζί με τον Severin και τον Marc Almond, το τραγούδι 'Torment' που θα μπει στο δίσκο 'Torment And Toreros' των Marc & The Mambas. Ο Smith θα μείνει στους Banshees και την επόμενη χρονιά και θα παίξει κιθάρα στο δίσκο 'Hyena'.
   16. 1984 January: Συμμετέχει στο single του Tim Pope, 'I Want To Be A Tree' (UK No.34 hit single). O Pope ήταν ο σκηνοθέτης σε κάποια από τα video clips των Cure αλλά και άλλων συγκροτημάτων της εποχής. Λίγο αργότερα, τον Απρίλιο, θα κυκλοφορήσει και ο δίσκος 'The Top', η πλέον ψυχεδελική στιγμή στην πορεία των Cure. Στα τέλη της χρονιάς θα έρθει και ο πρώτος ζωντανά ηχογραφημένος τους δίσκος, με τίτλο 'Concert'.
   17. 1985 August 26: Έρχεται ο δίσκος 'The Head On The Door' που περιέχει μερικά από τα πιο δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος, όπως τα 'In Between Days' και 'Close To Me'. Ο δίσκος αυτός θα τους κάνει γνωστούς και στην Αμερική. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς οι Cure θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στα πλαίσια του φεστιβάλ 'Rock In Athens'.
   18. 1987 May 25: Ο διπλός δίσκος 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me' που θα βγει στην αγορά εκείνη την ημέρα, θα γίνει ο πρώτος πλατινένιος για τους Cure στην Αμερική. Η περιοδεία Kissing Tour θα είναι η πιο επιτυχημένη της καριέρας τους μέχρι τότε.
   19. 1988 Μarch: Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για το δίσκο 'Disintegration' (που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά), ο σκηνοθέτης Tim Burton (δηλωμένος fan των Cure) προσεγγίζει τον Smith προτείνοντάς του να συνθέσει μουσική και να εμφανιστεί στην επόμενη ταινία του 'Εdward Scissorhands' ('Ο Ψαλιδοχέρης'). Ο Smith θα αρνηθεί λόγω φόρτου εργασίας, όπως θα αρνηθεί ακόμη μια φορά τη συνεργασία μαζί του για την ταινία 'Sleepy Hollow' (1999), για τον ίδιο λόγο.
   20. 1989 Αugust: Το τραγούδι 'Lovesong' από το δίσκο 'Disintergation' ανεβαίνει στη δεύτερη θέση του αμερικανικού singles chart, χαρίζοντας στον Smith τη μεγαλύτερη στιγμή του στο Billboard.
   21. 1990 February: Οι Cure διασκευάζουν το 'Hello I Love You' των Doors για την επετειακή συλλογή 'Rubaiyat: Elektra's 40th Anniversary'.
   22. 1992 Μarch 24: Μετά από τρία χρόνια, ο νέος δίσκος των Cure έχει τίτλο 'Wish'. Eίναι ο πρώτος που γίνεται Νο.1 στην Αγγλία ενώ στις Η.Π.Α. σταματά στο Νο.2. Oι Cure είναι πλέον superstars και το 'Friday I'm In Love' από αυτό το δίσκο, θα ακουστεί σε όλα τα ροκ ραδιόφωνα του πλανήτη. Παράλληλα έρχεται και η Wish Tour μαζί με τους Cranes.
   23. 1993 April: Ο Smith παίζει κιθάρα, μπάσο και ασχολείται με την παραγωγή του 12' 'Jewel' των Cranes, το οποίο θα μπει στο αγγλικό top-30. Tον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη της χρονιάς εκείνης οι Cure θα βγάλουν δύο ζωντανά ηχογραφημένους δίσκους με τίτλους 'Show' και 'Paris' κι ένα EP με τίτλο 'Lost Wishes'.
   24. 1994 March: Ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Cure ('Burn') ακούγεται στην ταινία 'The Crow' ('Το Κοράκι') με πρωταγωνιστή τον Brandon Lee. Σχεδόν ένα χρόνο μετά, οι Cure θα ακουστούν ξανά σε soundtrack ταινίας ('Judge Dredd' με πρωταγωνιστή τον Sylvester Stallone) με το 'Dredd Song'.
   25. 1996 April 25: Ο χειρότερος δίσκος της καριέρας των Cure έχει τίτλο 'Wild Mood Swings' και σηματοδοτεί το τέλος της μεγάλης εμπορικής τους επιτυχίας.
   26. 1997 January 9: Ο Robert Smith παίζει live δύο τραγούδια μαζί με τον David Bowie στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, σε συναυλία για τα πεντηκοστά γενέθλια του Bowie.
   27. 1998 Μarch: Ηχογραφούνται τα τραγούδια 'More Than This' (για την ταινία 'The X-Files') και η διασκευή στο 'World In My Eyes' των Depeche Mode (για το tribute album 'For The Masses'). Tην εποχή εκείνη, o Smith κάνει ένα μικρό πέρασμα σε ένα επεισόδιο του 'South Park' και σαν COGASM ηχογραφεί (μαζί με τους Reeves Gabrels και Jason Cooper) το τραγούδι 'A Sign From God' για την ταινία 'Orgazmo'.
   28. 2000 February 14: Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, κυκλοφορεί ο δίσκος 'Bloodflowers' που, σύμφωνα με τον Smith, ολοκληρώνει μια τριλογία που ξεκίνησε με το 'Pornography' και συνεχίστηκε με το 'Disintegration'.
   29. 2002 November: Οι Cure παίζουν στο Βερολίνο (σε δύο sold out νύχτες) ολόκληρους τους δίσκους που αποτελούν την παραπάνω τριλογία. Οι συναυλίες θα φιλμαριστούν και θα κυκλοφορήσουν σε DVD με τίτλο 'Τhe Cure Trilogy: Live At The Tempodrome Berlin'.
   30. 2003 June: O Smith συμμετέχει σε δίσκο των Junkie XL, γράφοντας τους στίχους και τραγουδώντας το 'Perfect Blue Sky'.
   31. 2003 September: Το ηλεκτρονικό σχήμα Blank & Jones διακευάζει μαζί με τον Smith το classic των Cure 'A Forest'. Η εκτέλεση αυτή θα γίνει επιτυχία στη Γερμανία.
   32. 2003 November: Συμμετέχει σε δίσκο των Blink 182 στο τραγούδι 'All Of This' που θα ακουστεί πολύ στα αμερικανικά κολεγιακά ραδιόφωνα.
   33. 2003 December 9: Κυκλοφορεί ο δίσκος του Earl Slick (κιθαρίστας του Bowie για πολλά χρόνια) με τίτλο 'Zig Zag'. Ο Smith έχει συμμετοχή στο τραγούδι 'Believe'.
   34. 2004 January: Συνεργασία του Smith με τον Ιταλό house παραγωγό Junior Jack για το τραγούδι του 'Da Hype'. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς εκείνης θα εμφανιστεί σαν guest σε συναυλίες των Blink 182 και των Placebo.
   35. 2004 June 28: Aρκετά χρόνια μετά το 'Bloodflowers' κυκλοφορεί ο νέος δίσκος των Cure που έχει σαν τίτλο το όνομά τους. Το συγκρότημα είναι το μεγάλο όνομα της περιοδείας Curiosa Tour στη βόρεια Αμερική.
   36. 2005 June: Ο Robert Smith συνεργάζεται με τον Billy Corgan (Smashing Pumpkins), κάνοντας φωνητικά στη διασκευή του τραγουδιού 'To Love Somebody' (The Bee Gees) για το προσωπικό άλμπουμ του Corgan.
   37. 2005 Οctober: Οι Cure διασκευάζουν το 'Love' του John Lennon. To τραγούδι θα εμφανιστεί σε δίσκο την επόμενη χρονιά, στη συλλογή-αφιέρωμα 'Make Some Noise: The Campaign To Save Darfur' που βγήκε στην αγορά υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστίας.
   38. 2006 Νovember: Στο δίσκο των Faithless 'To All New Arrivals', o Smith κάνει φωνητικά στο τραγούδι 'Spiders, Crocodiles & Kryptonite'. Το track περιέχει sample από το 'Lullaby' των Cure.
   39. 2007 May: Συμμετοχή του Smith στο τραγούδι 'Please' από το προσωπικό άλμπουμ 'The Ideal Condition' του Phil Hartnoll των Orbital.
   40. 2008 October 27: Ένας ακόμη δίσκος των Cure βρίσκεται στην αγορά. Ο τίτλος του είναι '4:13 Dream' και είναι ο δέκατος τρίτος της πορείας τους.
   41. 2010 Μarch 2: Στο δίσκο 'Almost Alice' που περιέχει τραγούδια που έχουν ή αντλήσει την εμπνευσή τους ή ακούγονται στην ταινία 'Alice In Wonderland' (η νέα εκδοχή της 'Αλίκης Στη Χώρα Των Θαυμάτων' από τον Tim Burton) ο Robert Smith εμφανίζεται σαν solo καλλιτέχνης με το τραγούδι 'Very Good Advice'.
   42. 2010 December 6: Το συγκρότημα Crystal Castles διασκευάζει το 'Not In Love' των Platinum Blonde με τον Robert Smith να κάνει τα φωνητικά.
   43. 2011 February: Oι Cure παίζουν τους πρώτους τρεις δίσκους τους στο Sydney της Αυστραλίας, στο πρώτο από μια σειρά κονσέρτων που θα ονομάσουν 'Reflections'. Oι παραστάσεις θα συνεχιστούν με εμφανίσεις σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη και Λος Άντζελες.
   44. 2011 June: Το ηλεκτρονικό σχήμα Japanese Popstars από τη Βόρεια Ιρλανδία, ηχογραφεί μαζί με τον Smith το τραγούδι 'Take Forever' για το δίσκο τους 'Controlling Your Allegiance'.
   45. 2011 Οctober 25: Το συγκρότημα 65daysofstatic διαθέτει στο internet το τραγούδι 'Come To Me' σαν digital single. Στο track φυσικά συμμετέχει ο Robert και μπορεί κανείς πλέον να το βρει και στο δίσκο 'We Were Exploding Anyway'.
   46. 2012 May: Oι Cure εμφανίζονται στο Pinkpop Festival στην Ολλανδία έχοντας σαν μέλος τον Reeves Gabrels (πρώην συνεργάτη του Βοwie αλλά και του Smith). Ήσουν εκεί...
   47. 2012 September: Ο Robert Smith ηχογραφεί ξανά σαν solo act μια διασκευή στο τραγούδι 'Witchcraft' (Frank Sinatra) για ένα μίνι άλμπουμ με τραγούδια που είναι εμπνευσμένα από την ταινία 'Frankenweenie' του Tim Burton.
   48. 2013 now: Ο Smith γιορτάζει τα 53 του χρόνια. Να τα εκατοστήσεις και να σε χαιρόμαστε παλιόφιλε Robert!

The Cure's best moments (full albums):
1. 'Pornography' (1982)
2. 'Seventeen Seconds' (1980)
3. 'Faith' (1981)
4. 'Disintegration' (1989)
5. 'Concert The Cure Live' (1984)
6. 'Wish' (1992)
7. 'The Top' (1984)
8. 'Bloodflowers' (2000)
9. 'Three Imaginery Boys' (1979)
10. 'Kiss Me Kiss Me Kiss Me' (1987)

BILLY MacKENZIE 1957-1997

   Αφορμή για το σημερινό (μικρό σε σχέση με την προσφορά του) άρθρο είναι η θλιβερή επέτειος του θανάτου ενός πολύ ιδιαίτερου και ταλαντούχου τραγουδιστή και συνθέτη. Πρόκειται για τον Billy MacKenzie, έναν καλλιτέχνη που αναδείχθηκε από τη σκηνή του new wave και ξεδίπλωσε το μεγάλο του ταλέντο μέσα από τους δίσκους των Associates, ενώ πολύ αξιόλογη ήταν και η solo καριέρα του στη δεκαετία του '90...

   O William MacArthur MacKenzie γεννήθηκε το Μάρτη του 1957 στην πόλη Dundee της Σκωτίας όπου και μεγάλωσε. Στην εφηβεία του, αρέσκονταν στο να κάνει μακρινά ταξίδια. Έζησε σαν κατασκηνωτής στη Νέα Ζηλανδία (!) και έκανε το γύρο των Η.Π.Α. όταν ήταν μόλις 17 ετών. Στην Αμερική, μάλιστα, παντρεύτηκε, αλλά ο γάμος δεν κράτησε πολύ.
   Επιστρέφοντας στην Σκωτία, γνωρίστηκε με τον κιθαρίστα Alan Rankine και το 1976 δημιούργησαν τους Ascorbic Ones. Στη συνέχεια έγιναν Mental Torture και κατέληξαν στο όνομα Associates το 1979. Η πρώτη τους κυκλοφορία ήταν μια διασκευή στο 'Boys Keep Swinging' του David Bowie και στη συνέχεια ήρθε και ο πρώτος τους δίσκος. Είχε τίτλο 'The Affectionate Punch' (1980) και ήταν ένας από τους πιό αδικημένους δίσκους της εποχής. Περιείχε τραγούδια-δυναμίτες όπως τα 'A Matter Of Gender', 'Even Dogs In The Wild' (με backing vocals από τον Robert Smith) και το ομώνυμο, αλλά δυστυχώς, το υπέροχο ντεμπούτο τους αγνοήθηκε από τους πάντες.
   Ακολούθησε μια σειρά από singles μέσα στο 1981. 'Ηταν τα 'Tell Me Easter's On Friday', 'Kites' (διασκευή στο τραγούδι του Simon Dupree που κυκλοφόρησαν με το όνομα 39 Lyon Street), 'Q Quarters', 'Kitchen Person', 'White Car In Germany' και 'Message Oblique Speech'. Τα περισσότερα, μαζί με τα B-sides, περιέχονται στη συλλογή 'Fourth Drower Down' (1981), που ήταν στην ουσία και ο δεύτερος μεγάλος τους δίσκος. Το 1982, οι Associates μπαίνουν στο βρετανικό chart με τα τραγούδια τους 'Party Fears Two' (UK No.9 hit single) και 'Club Country' (UK No.13 hit single) αλλά και με τον τρίτο τους δίσκο 'Sulk' που μπαίνει στα δέκα δημοφιλέστερα του νησιού. Το single '18 Carat Love Affair/Love Hangover' (το δεύτερο διασκευή σε τραγούδι της Diana Ross) γίνεται κι αυτό επιτυχία (UK No.21 hit single) αλλά δεν περιέχεται στο δίσκο. Παράλληλα με το σχήμα, ο MacKenzie συμμετέχει και σε δίσκο των British Electric Foundation, ερμηνεύοντας εκπληκτικά το 'The Secret Life Of Arabia' του Bowie, αλλά και άλλα τραγούδια.
   Στα τέλη του '82, ο Rankine εγκαταλείπει το σχήμα, αφήνοντας τον MacKenzie μόνο και αμήχανο. Την ίδια περίοδο, η Warner Bros κυκλοφορεί ξανά τον πρώτο τους δίσκο σε νέο remix, προσαρμοσμένο στον synth pop ήχο που ήταν πολύ δημοφιλής στα πρώτα χρόνια των 80's. O MacKenzie θα συνεχίσει να ηχογραφεί κάτω από το όνομα Associates και θα κυκλοφορήσει τα τραγούδια 'Those First Impressions', 'Waiting For The Love Boat' και το καταπληκτικό 'Breakfast' μέσα στο 1984. Δεν θα γίνουν επιτυχίες, αλλά θα τα συμπεριλάβει στον τέταρτο δίσκο των Associates, το αδικημένο και αποτυχημένο 'Perhaps' (1985). Το επόμενο τραγούδι που ο MacKenzie ηχογράφησε με το όνομα των Associates ('Take Me To The Girl' το 1985) θα είναι κι αυτό μια εμπορική αποτυχία, ενώ η επανεμφάνισή του, δύο χρόνια αργότερα, με τη διασκευή στο 'Heart Of Glass' (Blondie) θα είναι κι αυτή απογοητευτική.
   Το 1987 ο Billy MacKenzie θα συνεργαστεί με τους Yello, συνθέτοντας τραγούδια για το δίσκο τους 'One Second'. Ένα από αυτά ('The Rhythm Divine') θα το τραγουδήσει η Shirley Bassey και θα γίνει επιτυχία σε όλη την Ευρώπη. Με τους Yello θα δουλέψει ξανά για τους επόμενους δίσκους τους ('Flag' και 'Baby'), τραγουδώντας και κάποιες συνθέσεις μαζί τους. Το 1988 θα ηχογραφήσει το άλμπουμ 'The Glamour Chase', το οποίο η Warner Bros θα αρνηθεί να κυκλοφορήσει κρίνοντας το αντιεμπορικό! Θα κυκλοφορήσει τελικά, το 2003, αρκετά χρόνια μετά το θάνατό του. Ο τελευταίος δίσκος των Associates θα είναι το μέτριο 'Wild And Lonely' του 1990.
   Το 1991 οι British Electric Foundation επανεμφανίζονται και o MacKenzie είναι ξανά ένας από τους ερμηνευτές των τραγουδιών τους, ενώ την επόμενη χρονιά θα έρθει και ο πρώτος του solo δίσκος με τίτλο 'Outernational'. Εκεί, μεταξύ άλλων, τραγουδάει το 'Baby' (που έγραψε για τους Yello) και το 'Pastime Paradise' του Stevie Wonder. To 1996 θα συνεργαστεί με τους Loom για το μοναδικό 'Anacostia Bay (At The Edge Of The World)' και θα ηχογραφήσει μαζί με τον Paul Haig τραγούδια που έμειναν στο 'ράφι' και βγήκαν στην κυκλοφορία μετά το θάνατο του τραγουδιστή. Την ίδια χρονιά συμμετέχει σε δίσκο του Barry Adamson με το ξεχωριστό 'Achieved In The Valley Of The Dolls'.
   Το ξεκίνημα του 1997 βρήκε τον καλλιτέχνη να ηχογραφεί το δίσκο του 'Beyond The Sun' (κι αυτό κυκλοφόρησε λίγο μετά το χαμό του) και να συμμετέχει στο άλμπουμ των Apollo 440 ('Electro Glide In Blue') χαρίζοντάς μας μια ανεπανάληπτη ερμηνεία στο τραγούδι 'Pain In Any Language'. Αυτή ήταν και η τελευταία του δισκογραφική κατάθεση. Πάσχοντας από κατάθλιψη λόγω του θανάτου της αγαπημένης του μητέρας, ο Billy MacKenzie αυτοκτόνησε παίρνοντας χάπια στις 22 Ιανουαρίου 1997. Δεν ήταν ούτε 40 ετών...
   H κληρονομιά που μας άφησε ο αδικοχαμένος αυτός τραγουδιστής, σίγουρα δεν είναι ασήμαντη. Οι φωνητικές του δυνατότητες, που ξεπερνούσαν τις τέσσερις οκτάβες, και τα μοναδικά συναισθήματα θλίψης και αγωνίας που έβγαζε στις ηχογραφήσεις του, είναι πράγματα που δεν μπορεί να ξεχάσει εύκολα ο ακροατής που θα κάνει τη χάρη στον εαυτό του να ακούσει τον MacKenzie. Ήταν σίγουρα ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της γενιάς του, γεγονός που παραδέχθηκαν όταν έμαθαν για το χαμό του άνθρωποι όπως ο Ian McCulloch (Echo & The Bunnymen), Thom Yorke (Radiohead), Morrissey (The Smiths) κ.α.
   Το τραγούδι των Smiths 'William, It Was Really Nothing' είναι γραμμένο μετά τη γνωριμία του Moz με τον MacKenzie, ενώ, λίγο καιρό μετά, ο ήρωάς μας 'ανταπέδωσε' με το 'Stephen, You're Really Something'. Το single των Cure με τίτλο 'Cut Here' είναι η απολογία του Robert Smith προς τον MacKenzie, γιατί τον αγνόησε περνώντας από δίπλα του σε μια συναυλία χωρίς να του μιλήσει, ενώ το 'Say!' των Creatures, μια σύνθεση της Siouxise Sioux, αναφέρεται σε ένα ραντεβού που τελικά δεν έγινε ποτέ, λίγο καιρό πριν το θάνατο του MacKenzie. Η Bjork (που ήταν fan του MacKenzie) θέλησε κάποια στιγμή να δημιουργήσει ένα τραγούδι-ντουέτο με τον MacKenzie (με ταινίες ηχογραφημένες) αλλά το ανέβαλε, όπως ανέβαλε και τη διασκευή που είχε σκοπό να κάνει στο 'στοιχειωμένο' 'Νο!' των Associates.
   Oι Divine Comedy και πιό πρόσφατα οι Heaven 17 διασκεύασαν το 'Party Fears Two' ενώ οι Αμερικανοί Microfilm έγραψαν ένα τραγούδι με τίτλο 'I'll Sing Like Billy MacKenzie In Heaven' (2009). Εγώ πάλι, νομίζω ότι ούτε εκεί θα μπορεί κάποιος άλλος να τραγουδήσει σαν τον αξέχαστο Billy...

Billy MacKenzie's best moments:
1. The Associates - 'Breakfast'
2. Billy MacKenzie - 'Give Me Time'
3. The Associates - 'Party Fears Two'
4. Loom feat. Billy MacKenzie - 'Anacostia Bay (At The Edge Of The World)'
5. Yello feat. Billy MacKenzie - 'The Rhythm Divine'
6. The Associates - 'A Matter Of Gender'
7. Apollo 440 feat. Billy MacKenzie - 'Pain In Any Language'
8. B.E.F. feat. Billy MacKenzie - 'The Secret Life Of Arabia'
9. The Associates - 'Even Dogs In The Wild'
10. Billy MacKenzie - 'Wild Is The Wind'

MAGAZINE

   Eπανέρχομαι με ένα ακόμη άρθρο (όπως είχα υποσχεθεί στο προηγούμενο) γιατί σαν σήμερα, το 1978, είχε κυκλοφορήσει σε single, ένα από τα τραγούδια που χαρακτήρισαν τον ήχο του new wave. Ήταν το 'Shot By Both Sides', το πρώτο τραγούδι που ακούσαμε από τους Magazine, ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του post punk...

   Ήταν ο τραγουδιστής και συνθέτης Howard Devoto που δημιούργησε τους Magazine, το 1977, λίγο μετά την αποχώρησή του από τους Βuzzcocks. Με τους τελευταίους, είχε ηχογραφήσει το ΕΡ 'Spiral Scratch', το οποίο ήταν ο πρώτος punk rock δίσκος που κυκλοφόρησε χωρίς τη βοήθεια κάποιας μεγάλης δισκογραφικής εταιρίας, αφού μόνο του το group χρηματοδότησε τη δημιουργία του.

   Στο σχήμα που είχε στο μυαλό του ο Devoto, μπήκε πρώτα ο κιθαρίστας John McGeogh και στη συνέχεια έγιναν μέλη οι Barry Adamson (μπάσο) και Bob Dickinson (πλήκτρα). Στα τύμπανα έκατσε ένα πρώην μέλος του punk rock σχήματος The Freshies, o Martin Jackson. Eπειδή ο Devoto είχε 'προυπηρεσία' στο χώρο, ήταν εύκολο για το συγκρότημα να βρει δισκογραφική στέγη. Υπέγραψαν στη Virgin Records στα τέλη του 1977 και άρχισαν να εμφανίζονται ζωντανά στο Manchester και στις γύρω περιοχές.

   Mετά την κυκλοφορία του 'Shot By Both Sides' (UK No.41 hit single), o Dickinson αποχώρησε και στη θέση του ήρθε ο Dave Formula. Mε αυτή τη σύνθεση, λοιπόν, οι Magazine ηχογράφησαν τον πρώτο τους μεγάλο δίσκο. Είχε τίτλο 'Real Life' και θεωρείται μέχρι και σήμερα, ένας από τους σημαντικότερους δίσκους της εποχής εκείνης. Μετά την κυκλοφορία του 'Real Life', ο Jackson αποχώρησε με τη σειρά του και αντικαταστάθηκε από τον John Doyle. Παράλληλα με τον δίσκο, κυκλοφόρησαν και τα singles 'Touch And Go' και 'Give Me Everything'.

   Aκόμη ένας σπουδαίος δίσκος ακολούθησε, το 1979. Είχε τίτλο 'Secondhand Daylight' και για μένα ήταν η μεγαλύτερη στιγμή των Magazine. O δίσκος, λόγω και της έντονης παρουσίας των synths, αποπνέει μια παγωμένη, στατική ατμόσφαιρα, πολύ χαρακτηριστική των πρώτων χρόνων της δεκαετίας του '80 και περιέχει αριστουργηματικά τραγούδια όπως το 'Cut Out Shapes', το 'Feed The Enemy' και το 'Permafrost'.

   Με τον Martin Hannett στην καρέκλα του παραγωγού, το σχήμα δημιούργησε τον τρίτο του δίσκο ('The Correct Use Of Soap') το 1980. Έκπληξη ήταν η διασκευή τους στο 'Thank You (Falletinme Be Mice Elf Agin)' των Sly & The Family Stone. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ο John McGeogh έφυγε για να ενωθεί με τους Siouxsie & The Banshees. Mε νέο κιθαρίστα τον Robin Simon (Ultravox), οι Magazine βγήκαν σε περιοδεία, όπου στα πλαίσια της οποίας ηχογραφήθηκε και ο live δίσκος 'Play' (1980). To πέρασμα του Simon απ' το συγκρότημα, τελικά αποδείχτηκε πολύ σύντομο, αφού κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων για τον επόμενο δίσκο τους, έφυγε για να βρεθεί στο studio με τον John Foxx. Mε τον Devoto δυσαρεστημένο από τις συνεχείς αποχωρήσεις και τις χαμηλές πωλήσεις των δίσκων τους, οι ηχογραφήσεις για το 'Magic, Murder And The Weather' συνεχίστηκαν, με το δίσκο να κυκλοφορεί, τελικά, το 1981. Ήταν ο τελευταίος δίσκος για τους Magazine...

   O Devoto συνέχισε σαν solo καλλιτέχνης κυκλοφορώντας το δίσκο 'The Jerky Versions Of The Dream' (1983) ενώ μέσα στα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε δίσκο των This Mortal Coil, ηχογράφησε δύο δίσκους σαν Luxuria μαζί με τον Νoko (αργότερα μέλος των Apollo 440) και το 1997 έγραψε ένα τραγούδι για τους Mansun. To 2001 σαν ShelleyDevoto ηχογράφησε ένα δίσκο με τον παλίοφιλο απ' τους Buzzcocks, Pete Shelley.

   Aπό τα υπόλοιπα μέλη του group, o Barry Adamson ήταν σίγουρα ο πιό δημιουργικός, αφού συνεργάστηκε με τους McGeogh και Formula στους Visage, ενώ έπαιξε με τους Birthday Party και τους Bad Seeds του Nick Cave. Από τη δεκαετία του '90 και μέχρι σήμερα, κυκλοφορεί πολύ ενδιαφέροντες solo δίσκους που έχουν μια κλίση προς τη jazz και περιέχουν μοναδικές συνεργασίες. Ο Dave Formula μετά τους Visage βρέθηκε στους Ludus, ενώ ο John Doyle δημιούργησε τους Armoury Show, στους οποίους συμμετείχε και ο McGeogh.

   Στα τέλη του 2008, οι Magazine ενώθηκαν ξανά με τον Noko να παίρνει τη θέση του John McGeogh που πέθανε το 2004. Το 2011, και με τον Joe 'Stan' White στη θέση του Adamson (που ασχολήθηκε με τις δικές του ηχογραφήσεις), το συγκρότημα επανήλθε με νέο δίσκο μετά από 30 χρόνια (!). Ήταν το υπέροχο 'No Thyself', ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς εκείνης.

   H επιρροή των Magazine στα μετέπειτα συγκροτήματα είναι εμφανής, ιδιαίτερα σε σχήματα που η μουσική τους βασίζεται στον ήχο του new wave. Καλλιτέχνες όπως οι Mansun, Radiohead αλλά και πιο πρόσφατοι όπως οι Interpol, Editors και She Wants Revenge, δεν θα μπορούσαν να ακούγονται έτσι αν δεν υπήρχαν οι Magazine...

Magazine's best moments:

1. 'Feed The Enemy'

2. 'Shot By Both Sides'

3. 'Cut Out Shapes'

4. 'Because You're Frightened'

5. 'Permafrost'

6. 'The Light Pours Out Of Me'

7. 'About The Weather'

8. 'The Burden Of A Song'

9. 'Definitive Gaze'

10. 'Model Worker'

2012 IN POP & ROCK MUSIC

   Πάει καιρός από την τελευταία φορά που δημοσιεύτηκε κάτι σ' αυτό το ιστολόγιο. Ίσως γιατί δημιουργήθηκε με σκοπό να συνοδεύει την εκπομπή που παρουσίαζα στον Up 'n' Loud Web Radio και τώρα πιά που η εκπομπή δεν μεταδίδεται (για προσωπικούς λόγους) έκρινα ότι δεν ήταν απαραίτητο να συνεχίσει να υφίσταται από μόνο του. Ήρθε όμως ο καιρός για μια αναθεώρηση. Kαι η αναθεώρηση αυτή, λέει ότι το ιστολόγιο μπορεί να υπάρξει και από μόνο του, με κάποιες αναρτήσεις που μπορεί να έχουν ενδιαφέρον και πέρα από τα πλαίσια μιας ραδιοφωνικής εκπομπής. Από σήμερα λοιπόν, και όταν υπάρχει κάτι ενδιαφέρον, θα υπάρχουν και κάποια άρθρα που, φυσικά, θα έχουν να κάνουν με τη μουσική. Εξάλλου τα περίπου 30.000 views μέχρι σήμερα, έδειξαν ότι υπάρχει ενδιαφέρον από κάποιους για κείμενα που (δυστυχώς) δεν μπορούν να βρεθούν εύκολα στα ελληνικά για ορισμένους καλλιτέχνες και γεγονότα. Σήμερα, η ανασκόπηση του 2012...

Δυστυχώς, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, έφυγαν από κοντά μας μερικοί πολύ σπουδαίοι άνθρωποι από το χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Θα θυμόμαστε για πάντα την Etta James και τα τραγούδια της, τον Johnny Otis, τη Whitney Houston και τη φωνή της. Μεγάλες απώλειες αυτές των Adam MCA Yauch (Beastie Boys) και Jon Lord (Deep Purple), για διαφορετικούς λόγους. Μέσα στο 2012, χάθηκαν, επίσης, μερικοί πολύ επιτυχημένοι τραγουδιστές και μουσικοί από το παρελθόν, όπως ο Andy Williams, η Fontella Bass, o Scott McKenzie, ο Terry Callier και ο Dave Brubeck. Τέλος, θα θυμόμαστε για πάντα τους Joe South, Davy Jones (The Monkees), Levon Helm (The Band), Robin Gibb (The Bee Gees), Herb Reed (The Platters), Bob Welch (Fleetwood Mac), Ray Collins (Frank Zappa's Mothers Of Invention) και τον σπουδαίο συνθέτη Hal David. Εννοείται ότι κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει την larger than life disco diva Donna Summer που με τη συνεργασία της με τον Giorgio Moroder έδωσε νέα διάσταση στη χορευτική μουσική στα μέσα των 70's.
   Όσον αφορά τις κυκλοφορίες του 2012, τα πράγματα δεν ήταν ιδιαίτερα καλά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπήρξαν καλές και ενδιαφέρουσες στιγμές. Υπήρξαν, και μάλιστα ακούσαμε και μερικούς πολύ καλούς δίσκους από κει που δεν το περιμέναμε. Η επιστροφή του Μichael Gira με τους Swans ήταν μια τέτοια ευχάριστη έκπληξη. Όπως και ο δίσκος των Corrosion Of Conformity μετά από σχεδόν επτά χρόνια. Δυστυχώς, επέστρεψαν και oνόματα όπως Cranberries, Garbage, Smashing Pumpkins, Soul Asylum και Soundgarden που, μάλλον δεν υπήρχε λόγος. Οι δίσκοι που ακούσαμε από αυτούς ήταν τουλάχιστον αδιάφοροι...
   Στο χώρο του σκληρού rock, ήταν οι παλιές καραβάνες που έκαναν καλούς δίσκους. Οι Biohazard ('Awakened'), Overkill ('The Electric Age'), Fear Factory ('The Industrialist'), Lacrimosa ('Revolution'), Tiamat ('The Starred People'), Witchcraft ('Legend'), Heretic ('A Time Of Crisis'), Kreator ('Phantom Antichrist'), Testament ('Dark Roots Of Earth'), Nile ('At The Gate Of Sethu') απέδειξαν για ποιό λόγο η metal σκηνή έχει τόσους πιστούς ακόλουθους εδώ και τόσα χρόνια. Η καλύτερη 'μεταλλική' στιγμή του '12 όμως, ήταν ο εξαιρετικός alternative metal δίσκος των Γάλλων Blut Aus Nord με τίτλο '777 Cosmosophy'. Aξίζει να ακούσει κάποιος και τους Kadavar, αν και δεν είναι αυτό που λέμε hard rock ή heavy.
   Στην ηλεκτρονική pop και rock σκηνή τα πράγματα ήταν από μέτρια έως άσχημα με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αρκετά καλό ήταν το 'Le Voyage Dans La Lune' των Air, συμπαθητικός ο δίσκος της Lana Del Rey (που έγινε παγκόσμια σταρ μέσα σε μια νύχτα), μέτριο το 'Happy To You' των Miike Snow, όπως και το πρόσφατο του Parov Stelar. Aρκετά καλοί οι Yeasayer, με κάποιο ενδιαφέρον οι νέοι Crystal Castles, αδιάφοροι οι Hot Chip ('In Our Heads') και Passion Pit ('Gossamer') ενώ οι Pet Shop Boys κατάφεραν να φτάσουν στο ναδίρ τους με το 'Elysium'. Το 'Coexist' των υπερεκτιμημένων The XX έφτασε στο UK No.1 των δίσκων, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ήταν και ένα καλό άλμπουμ. Βαρετό και μονότονο απ' την αρχή ως το τέλος του, απέδειξε ότι ο τίτλος που τους απέδωσα μόνο τυχαίος δεν είναι. Με τον Skrillex δεν θα ασχοληθώ. Δεν μπορώ να εκτιμήσω τη μουσική του και την παρουσία του στο χώρο. Και δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί κάποιος να το κάνει...
   Μαύρη μουσική τώρα. Πέρα από hip-hop και R&B...O Flying Lotus είναι ένας ακόμη υπερεκτιμημένος καλλιτέχνης, όπως και ο Frank Ocean, του οποίου το δίσκο οι μουσικοκριτικοί τον χαιρέτησαν σαν έναν από τους καλύτερους της χρονιάς. Προσωπικά, πέρα από το (εξαιρετικό πραγματικά) τραγούδι 'Pyramids', δεν βρήκα κάτι να με ενθουσιάσει σ' αυτόν. Αντίθετα, ο υπέροχος δίσκος του Bobby Womack με τίτλο 'The Bravest Man In The Universe' με άφησε άφωνο. Ένας από τους καλύτερους που άκουσα μέσα στα τελευταία δύο-τρία χρόνια. Καλός ήταν, επίσης, και ο δίσκος του Michael Kiwanuka.
   Πάμε και στη rock σκηνή να δούμε τι είχαμε...
   Τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες που ακούει το μεγαλύτερο μέρος του alternative rock (και καλά..) κοινού στην Ελλάδα, κυκλοφόρησαν και φέτος δίσκους. Κάποιοι από αυτούς τουλάχιστον. Οι Placebo έβγαλαν ένα αδιάφορο extended play, οι Muse τον χειρότερο δίσκο της καριέρας τους και οι Archive το πολύ κακό 'With Us Until You're Dead'. Oι Green Day μας ταλαιπώρησαν κυκλοφορώντας τρεις (!) δίσκους μέσα στο έτος, ενώ οι Killers κατάφεραν να κάνουν το ίδιο με έναν (ευτυχώς) μόνο δίσκο. Ο Ιggy Pop αποφάσισε να τραγουδήσει Joe Dassin (και άλλους Γάλλους) στο 'Apres' και να με κάνει να παρακαλάω να τελειώσει γρήγορα ο δίσκος του, ενώ οι Dead Can Dance επανήλθαν με τον χειρότερο δίσκο της πορείας τους. Οι Vaccines απλά αδιάφοροι όπως και στον προηγούμενο δίσκο τους. Α, ναι, έβγαλαν νέους δίσκους και οι Keane ('Strangeland') και οι The Cult ('Choice Of Weapon'). Το πρόσεξε κανείς άραγε; Oι παλιές καραβάνες Bruce Springsteen, Patti Smith και Neil Young φώναξαν δυνατά 'είμαστε ακόμη εδώ' με τα αξιοπρεπή 'Wrecking Ball', 'Banga' και 'Psychedelic Pill' αντίστοιχα. Ευχάριστη έκπληξη η συνεργασία του Eric Burdon με τους Greenhornes. Eυτυχώς, οι James δεν μας ενόχλησαν φέτος...
   Όσον αφορά αυτά που δεν ακούει το alternative rock (και καλά...) κοινό της χώρας, είχαμε κάποιες ενδιαφέρουσες, καλές κυκλοφορίες. Το 'Mirage Rock' των Band Of Horses δεν ήταν κάτι σπουδαίο αλλά ούτε κακός δίσκος ήταν. Oι Black Mountain παρουσίασαν μερικά πολύ καλά νέα τραγούδια στο soundtrack 'Year Zero' ενώ οι Black Angels δήλωσαν παρών με ένα και μόνο single (η διασκευή στο 'She's Not There' θα μπορούσε να μην είχε γίνει πάντως). Καλός ήταν ο δίσκος των Bloc Party αλλά, απ' ότι φαίνεται, οι Άγγλοι σταμάτησαν να ασχολούνται μαζί τους. Πολύ καλοί οι Godspeed! You Black Emperor στο πρόσφατο άλμπουμ τους ενώ πολύ κατώτερο των προσδοκιών ήταν το 'Confess' του Twin Shadow. To ίδιο και το 'Valtari' των Sigur Ros. Περίμενα καλύτερα απ' αυτούς.
   Πολύ όμορφος ήταν ο δίσκος των Raveonettes, αλλά μάλλον όλοι τον αγνόησαν. Και των Silversun Pickups το άλμπουμ δεν ήταν άσχημο, αλλά ζούμε και χωρίς αυτό. Πολύ αξιόλογοι οι Gazpacho ('March Of Ghosts') και οι Maserati ('Μaserati VII'). Από τα πολύ ενδιαφέροντα του 2012 ήταν το άλμπουμ του Ty Segall με τίτλο 'Twins' αλλά και το 'Devotion' της Jessie Ware. Καλούτσικος και ο δίσκος των Phenomenal Handclap Band ('Control') ενώ έκπληξη το γεγονός ότι ο Mark Lanegan κυκλοφόρησε τη νέα του δουλειά στην 4AD (το πολύ καλό 'Blues Funeral'). Eνδιαφέρον και το 'Daughter Of Cloud' των Of Montreal. Καλός ο δίσκος των Field Music ('Plumb') αλλά από τους Ariel Pink's Haunted Graffiti περίμενα περισσότερα απ' αυτά που έδωσαν στο 'Mature Themes'.
   Aυτά λοιπόν. Σίγουρα κάποια πράγματα που έπρεπε να αναφέρω δεν τα ανέφερα και, επίσης σίγουρα, κάποια καλά πράγματα μου διέφυγαν. Eπίτηδες δεν ασχολήθηκα αναλυτικά με όλες τις indie rock κυκλοφορίες της χρονιάς (Sharon Van Etten, Metz, Polica, Motion City Soundtrack, Τhe Soft Pack, Best Coast, The Walls, Alabama Shakes, Tame Impala κ.α.) γιατί ήταν πολλές και θέλουν χώρο και χρόνο για να ασχοληθούμε μαζί τους. Παρακάτω ακολουθούν δύο λίστες με τα καλύτερα τραγούδια και τους καλύτερους δίσκους του 2012, σύμφωνα φυσικά με το δικό μου κριτήριο, και χωρίς σειρά αξιολόγησης. Καλή χρονιά να έχουμε κι ας ελπίσουμε ότι θα τα λέμε συχνότερα πλέον...

2012 best stand alone tracks:

1. Richard Hawley - 'She Brings The Sunlight'
2. Beach House - 'Myth'
3. The Raveonettes - 'Observations'
4. Frank Ocean - 'Pyramids'
5. Ty Segall - 'Inside Your Heart'
6. Black Angels - 'Watch Out Boy'
7. Killing Joke - 'In Cythera'
8. Sex Church - 'Slipped'
9. 2:54 - 'Creeping'
10. Woven Hand - 'Long Horn'
11. The Bad Veins - 'Gold And Warm'
12. Spector - 'Chevy Thunder'
13. The Deets - 'Charlie'
14. DIIV - 'Doused'
15. The Gaslight Anthem - '45'
16. Lola Colt - 'Diamonds'
17. Magic Wands - 'Space'
18. Melody's Echo Chamber - 'I Follow You'
19. The Men - 'Open Your Heart'
20. Hypnotic Eye - 'Satisfaction'

2012 best albums:

1. Japandroids - 'Celebration Rock'
2. Crippled Black Phoenix - (Mankind) The Crafty Ape
3. Toy - 'Toy'
4. Lovedrug - 'Wild Blood'
5. dEUS - 'Following Sea'
6. A Place To Bury Strangers - 'Worship'
7. The Cribs - 'In The Belly Of The Brazen Bull'
8. Goat - 'World Music'
9. I Like Trains - 'The Shallows'
10. Jack White - 'Blunderbuss'
11. Paul Weller - 'Sonik Kicks'
12. Swans - 'The Seer'
13. School Of Seven Bells - 'Ghostory'
14. Blut Aus Nord - '777 Cosmosophy'
15. Witchcraft - 'Legend'
16. Bobby Womack - 'The Bravest Man In The Universe'
17. The See See - 'Fountanye Mountain'
18. Τhe Vandelles - 'Strange Girls Don't Cry'
19. Godspeed! You Black Emperor - 'Allelujah! Don't Bend! Ascend!'
20. Grizzly Bear - 'Shields'